Złe skoki

W tym czasie nieświadoma niczego Eliza poszła do sklepu po prezent dla narzeczonego. Wybrała mu koszulkę z takim napisem:

Znalazła jeszcze jedną, która idealnie pasowałaby do Andiego. Ją też kupiła. 

Miała nadzieję, że spodoba mu się prezent. Zadowolona z zakupu wróciła do domu. Poszła do kuchni i zaczęła przygotowywać potrawy. 

-Jak ten czas szybko minął. Już jutro Wigilia.... - powiedziała do siebie Eliza i włączyła wodę na herbatę. 

Andreas wyszedłszy z hotelu nie miał na nic siły. jego życie po części legło w gruzach. Poszedł do baru i postanowił się upić. Wypił jedno piwo, potem drugie i trzecie... Po jakimś czasie przestał liczyć. Późnym wieczorem przyszedł do mieszkania Elizy. Zobaczył ją w kuchni. Podszedł do niej od tyłu, przytulił się i złapał ją za rękę. 

-Chodź do pokoju - powiedział.

-Piłeś?

-Oj może troszkę.

-Przecież ty alkoholu nie tykasz.

-Dziś wyjątkowo.

-A dlaczego mnie ciągniesz do pokoju?

-Nic nie mów.

Zaczął ją całować i zdjął jej koszulkę. Teraz już nie był romantyczny, a wręcz nachalny. 

-Przestań! - wykrzyknęła. - Ała, to boli!

-Cicho. 

-Przestań! Andreas!

Dziewczyna zaczęła płakać i szarpać się.

-Nie chcesz się mną kochać? Co, Już masz innego?

-Jeju co ty gadasz? - widać było że oboje się coraz bardziej denerwują.

W tym momencie chłopak popchnął ją i uderzył w twarz.

-Co cię napadło? - zapytała roztrzęsiona Eliza.

-Nie interesuj się. - ponownie ją uderzył. - Mam cię dość rozumiesz? Ciągle muszę znosić te twoje fochy.

Elizę zamurowało. Andreas zszedł z niej i wyszedł trzaskając drzwiami. Po chwili wrócił ze swoją torbą treningową. Otworzył szafkę, w której trzymał swoje rzeczy i zaczął je pakować.Gdy skończył wyszedł. Rzucił tylko jedno spojrzenie w stronę narzeczonej, które było przepełnione złością i nienawiścią. 

Następnego dnia, Eliza obudziła się z dużym siniakiem pod okiem. "Wygląda na to, że święta spędzę samotnie, chyba że Andreas się ogarnie i wróci". Nie wrócił.... Sylwestra też spędziła sama. 

3 stycznia

Trening na skoczni rozpoczął się dobrze. Dobre skoki oddali Wank, Marinus, Freund, Geiger. Jednak Andreas zawalił. Pierwszy skok i upadek przy lądowaniu. Drugi tak samo. Werner Schuster był zaniepokojony tymi wynikami i zawołał Andiego na rozmowę:

-Chłopie co się dzieje? - zapytał.

-Nie wiem - odburknął skoczek.

-Mogę o coś zapytać?

-O co?

-Czy ty nie rozstałeś się może z tą twoją, jak jej tam, Elizą?

-A dlaczego pana to interesuje?

-No bo jak się poznaliście to byłeś takie jakiś rozpromieniony, osiągałeś wspaniałe wyniki, dobrze skakałeś. A teraz?

-Ja już jej nie chcę znać. - powiedział Andreas, odwrócił się i odszedł.

-Jeśli mogę to chciałbym porozmawiać z Elizą. - krzyknął za nim Werner. Skoczek usłyszawszy to zawrócił i powiedział:

-To nic nie da.

-A jednak chciałbym przeprowadzić tę rozmowę.

Chłopak odwrócił się w stronę szatni, przebrał się i pojechał do Elizy. Zapukał. Otworzyły się drzwi i stanęła w nich zapłakana dziewczyna.

-Masz czas? - zapytał.

-Na co?

-Trener chce z tobą porozmawiać.

-To coś ważnego, bo nie mam czasu?

-Nie wiem. Uparł się i chce z tobą porozmawiać. 

-Poczekaj, wezmę kurtkę.

Pojechali razem na skocznię. Przez całą drogę nie zamienili ze sobą ani słowa. Zaparkował. Andreas poszedł do szatni, a Eliza do Schustera. 

-Dzień dobry. - powiedziała

-O witaj. 

-Chciał pan ze mną rozmawiać?

-Tak, ale nie sądziłem, że Andreas po ciebie pojedzie. A wracając do rzeczy to chciałbym cię o coś zapytać, ale to trochę osobiste.

-Słucham.

-Czy ty z Andim pokłóciliście się? Jesteście jeszcze razem?

-A dlaczego pan pyta?

-Wiesz, jak tylko cię poznał, to osiągał bardzo dobre wyniki, skakał świetnie, a już od kilku treningów mu nie wychodzi. Jest jakiś rozkojarzony, smutny.

-To długa historia. - wyrzekła Eliza i opowiedziała trenerowi całą historię.

-Przykro mi. - powiedział Werner i objął ją ramieniem.

-Już znalazłaś sobie nowego?! - wykrzyknął Andreas podbiegając do dziewczyny. Odepchnął Schustera i złapał Elizę za ramię, szarpiąc ją. - Odpowiedz!

-Co ci odwaliło? - wykrzyknął Werner, który był zaskoczony jego zachowaniem.

-Nie wtrącaj się! Nie z Tobą rozmawiam!

Freund zauważył co się dzieje i podbiegł z innymi skoczkami do Andreasa i odciągnęli ich od dziewczyny.

-Puśćcie mnie! - wykrzyknął Andreas.

-Co ty wyprawiasz chłopie? - Neumayer był zaskoczony. Dotychczas cichy i uśmiechnięty skoczek teraz staje się tyranem bijącym swoją narzeczoną.

-Puśćcie go. - odpowiedziała ze spokojem Eliza, choć w sercu czuła strach.

Puścili go, a chłopak rzucił groźne spojrzenie w stronę kolegów.

-Niech się na mnie wyżyje, może będzie lepiej skakał! 

Teraz Andreasa zaskoczyła wypowiedź narzeczonej. Stali chwilę bez słów. W końcu Eliza ciągle patrząc się w oczy chłopaka zdjęła pierścionek zaręczynowy i wcisnęła mu go w dłoń.

-Najwyraźniej mi już nie będzie potrzebny. - powiedziała i odeszła. Płakała całą drogę powrotną. Skoczkowie byli w wielkim szoku. Michael powiedział:

-Chodźmy, on musi ochłonąć. - I odeszli.

.....................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Dziś trochę dziwnie, bo dwa rozdziały jednego dnia :D Ale mam nadzieję, że wam sie spodobało xD